De PUCH mv 50 en z,n verhaal

 

 

Een zonnige dag in maart en een pilsje op het terras van “boerke verschuren” in ’t Ginneken ( Breda ) bracht ons een leuke maar helaas in deplorabele staat verkerende PUCH MV 50.

       

               

 

Omdat ik van een vrije dag mocht genieten hebben we s’middags de Kreidlers voor het eerst dit jaar losgelaten voor een ritje Baronie.

Samen met mijn broer Simon vertrokken we vanuit Etten Leur om via Rijsbergen en de bossen van Galder een rondje te maken. Geheel zonder strubbelingen ging dit niet want na ongeveer een kilometer of zes gaf mijn beige “herder” al de pijp aan Maarten en we stonden stil op het fietspad.

Na enig beraad hebben we de bougiedoppen gewisseld van elkaars brommers en waarachtig………. We konden weer verder,,, Blijkbaar zat in mijn bougiedop met stalen mantel een storing die bij de GT van mijn broer niet zoveel problemen gaf.

 

Na een leuk stukje rijden besloten we te gaan kijken of “ boerke verschuren “ het terras al buiten had staan.

Wij wisten ook wel dat dit zo was maar het is toch een leuk excuus!

Terwijl we onze brommers op de standaard trokken kregen we al bewonderenswaardige reacties van de terrasbezoekers en al gekscherend zochten we een plekje in de zon. Daar raakten we aan de praat met een aardig echtpaar die volop interesse toonden in onze hobby en ELBV.

Ze vertelden ons dat hun zoon vele jaren geleden een PUCH had gekregen, “zo één met zo’n hoog stuur”, maar dat hij al tijdens één van zijn eerste ritjes flink ten val was gekomen. Daarna was er op de PUCH niet veel meer gereden en hij belandde in een hok achterin de tuin.

“Hij staat er nog steeds”! “Als je wil mag je hem komen halen”!

 

 

Dit zijn altijd leuke gesprekken en ik beloofde hen op korte termijn te bellen.

De afspraak was snel gemaakt en gewapend met de “lelijke eend met aanhanger” zijn we de brommer op gaan halen.

Het was wel even schrikken toen we de brommer zagen staan, de achterband was door het achterspatbord

zichtbaar……

 

                                         

 

We hebben hem, ondanks zijn bedenkelijke staat, toch meegenomen en plat in de aanhanger gelegd. Na een gezellig praatje en een bakje koffie gingen we met de “buit” naar huis.

Eenmaal daar aangekomen bleek dat door het platliggen de olie uit het motortje was gelopen, zó in de aanhanger.

                                                       

 

“Wat sleep je NOU weer aan de werf”?, was de eerste reactie van mijn vriendin.

“Daar moet je doorheen kijken vrouwtje”! , antwoordde ik.

Tja, doorheen kijken lukt wel, ik ben benieuwd of de PUCH ooit nog tot leven gewekt zal worden.                                En toch..... ben ik er blij mee.

 

Het lekkere weer van deze week maakte mij toch neuwsgierig en gaf mij gelegenheid om de PUCH eens wat beter te bekijken.

Ik heb met de compressor de banden opgepompt en eens gekeken in de tank, vervolgens de bougie verwijdert en waarempel, deze gaf een mooie sterke vonk.

Vervolgens het benzineslangetje losgemaakt ( brak gelijk af ) en wat carburateurreiniger in de vlotterkamer gespoten. Een nieuw benzineslangetje, wat tweetaktbenzine en drie keer trappen brachten het blokje weer tot leven. HOE IS HET MOGELIJK NA 20 JAAR !!! Zelfs de koplamp brandt..

Ik ben gelijk opgestapt en naar mijn broer gereden die een paar honderd meter verderop woont, alleen één ding,,,, de remmen werkten niet....., schakelen moest met het afgebroken stompje maar ze deden het alledrie. We hebben er hartelijk om gelachen, ik heb hem tevens gevraagd of hij kon kijken of het remlicht het deed...............................................

 

                                                                                                                                                                                                                                 

 

Voor de jaarlijkse brommershow bij de Leurse havenfeesten hadden we wat speciale brommers nodig. Natuurlijk was onze Puch kandidaat en ik ben stiekum over het fietspad ( stapvoets ) gereden naar het Adriaan van Bergenplein.

De Puch werd door het publiek zeer gewaardeerd, ik durf bijna te zeggen dat de brommer het meeste bekijks van allemaal had. Door iedereen werd gevraagd of dit nog op te knappen is.

Eigenlijk verdiend de Puch een tweede leven en omdat ik zelf weinig tijd en ruimte heb voor een nieuw restauratieproject heb ik besloten de Puch voor een schamel bedrag te verkopen.

Ik heb de Puch op Marktplaats gezet en een nieuwe eigenaar gevonden......... En laat dit nou ook iemand zijn die het leuk vind om een verslag te schrijven, iets waar wij als ELBV al zo lang op zitten te wachten.

Dus bij deze geef ik het stokje over aan Frank uit Zundert, hij heeft al een stukje op de mail gezet en ik zal dit zeer binnenkort toevoegen.

IK ZOU ZEGGEN, FRANK SUCCES EN MAAK ER WAT VAN !!!!!!!

 

En toen wisselde de nozem brommer wederom van eigenaar…….

Op zoek naar een nieuw project, nadat ik afgelopen jaar een Volkswagen Kever uit 1971 had opgeknapt, hield ik al enige tijd marktplaats in de gaten. Zelf rijd ik al een aantal jaren een Suzuki ZR50SLP brommer uit 1979 en een ander brommertje om eens op te knappen leek me wel wat. Nu wilde een vriend van mij, Freek (ook wel Freak genoemd) gaarne lid worden van een ongeregistreerd brommer cluppie in Zundert. Ze hadden hem wijs gemaakt dat hij daarvoor niet op een Suzuki ZR50SLP mocht rijden. Dit omdat de Suzuki lelijke ster wielen heeft en plastic onderdelen. Dit is uit de boze voor dat illustere gezelschap. Voor de gekheid had ik hem de advertentie van de iets of wat roestige Puch MV50 laten zien. En daar ging ik de fout in. Zijn bijnaam zegt al genoeg, Freak. En aangezien ik zelf ook tot de prettig gestoorde behoor hebben we de Puch gekocht.

Tja, het profiel van de achterband is door het spatbord te zien. De binnenband is zichtbaar door de velg heen. De originele kleur is niet te achterhalen, het houdt ergens het midden tussen onduidelijk zwart en roest bruin. Het bolle tankje is meer een holle deuk. Chroom is nog niet echt vindbaar. Of toch………. Naar een eerste snelle inspectie met een staalsponsje werden veelbelovende resultaten behaald . Achter een beschermende laag corrosie zitten nog glimmende onderdelen. Dat geeft de burger moed! En het feit dat de Puch na 1 keer trappen start, schakelt en rijdt! Al is het rijden best lastig zonder lucht in de achterband en een gebrek aan remmen. Maar 1 ding is wel zeker. Deze puch komt weer op het straatbeeld. En we hebben hem zelfs al een liefkozende naam gegeven: Plork. Dit is niet alleen het geluid die de Puch maakt als hij start, maar ook de naam van een illustere band Plork en de aannemers. Zij maken over het algemeen goede maar nutteloze muziek en de zanger gaat doorgaans gekleed in een strakke groene legging met gouden sterren. Of dat onze Plork de zelfde kleuren samenstelling krijgt, valt nog te bezien. Maar daar hoeven we ons voorlopig geen zorgen om te maken.

 

 

Beginnen bij het begin. Demonteren die puch. En verassend genoeg ging dat nog best goed. Met name aan de achterzijde kwamen de meeste boutjes en moertjes zonder al te veel tegen stribbelen los. Ook het motorblokje met als zijn kabeltjes eraan, is als geheel van het frame gekomen. Grote verassingen verder ook niet tegen gekomen, en steeds meer begint het gevoel me te bekruipen dat deze puch een soort lot uit de loterij is. Achter spatbordje is totaal weg, maar gewoon te herstellen. Het achterwiel: daar ligt inmiddels een ander exemplaar van in de schuur. Geen idee van welk type puch dat afkomt, maar het lijkt in grote lijnen op het wiel met airco voor de binnenband die er af gekomen is. Een ander tankje ligt ook in de schuur. Het tankje wat op onze Plork zat had toch net even wat te veel deuken om nog op te lappen. Dus alles leek best naar wens te gaan. Alleen nog even de stuurpin van de voorvork afhalen.

Zo. Die laatste twee besloten na een huwelijk van een 34 jaar niet zomaar gescheiden te willen worden. Natuurlijk donderde er een aantal kogeltjes van kogellager van de stuurpen in het frame hoofd. Gevolg: zowaar nog een stroever  om het geheel van elkaar te scheiden. Uiteindelijk toch iets groffer materiaal gaan gebruiken, het simpelere wikken en schudden hielp namelijk geen ene moer. Dus een grof stuk hout, een flinke hamer en een klap of 241 op Plork en de vier verdwaalde kogellagertjes waren eruit. Een scheut kruipolie en 24 uur geduld plus de trekkracht van 2 friese knollen en de stuurpen en de voorvork waren los. Joepie!!  Maar hoe je in hemelsnaam nou dat voorwiel uit de voorvork moet krijgen, dat is weer een ander probleem wat hoe dan ook nog wel opgelost gaat worden.

                      

Met een kaal frame kon ik nu aan de gang. Natuurlijk even wat roestplekjes met een staalborsteltje behandelen. Ging wel lekker. Dus om straks de lak er zo mooi mogelijk op te krijgen is er besloten om Plork geheel van zijn velletje te ontdoen. Dit is natuurlijk een hele klus, maar hopelijk zal het resultaat er ook naar zijn. Maar dat is voorlopig nog afwachten. Behalve het spatbord achter, moeten er een paar plekjes op het frame gelast gaan worden. Gelukkig heb ik flink kunnen oefenen op mijn Kevertje, dus ook daar zal het probleem wel niet komen te liggen.  Binnenkort maar eens gaan verzinnen welke kleur puchje Plork moet worden. Maar goed, behalve het frame lijkt ook de achterbrug nog wel een aardig klusje te worden om deze van zijn roest plekjes te ontdoen. De komende tijd nog werk genoeg.


Date: Thu, 18 Aug 2011 20:09:31 +0200

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoi Kees,

Bij deze het vervolg van het Plork verslag:

Aangezien we hier in Zundert in een hele drukke tijd leven, want het bloemencorso staat weer voor de deur, moet onze Plork regelmatig even op zijn beurt wachten. Daardoor krijgen we het gevoel of we niet al te veel aan de restauratie van Plork gebeurt. Maar als ik zo terug kijk op de laatste weken, dat valt op zich nog best mee.

Plork was al aardig snel van zijn lak ontdaan al het nog steeds niet echt duidelijk is welke kleur Plork origineel gehad heeft. De kleuren lak die er af kwamen waren namelijk paars, zwart, groen en hier en daar wat grijs. Maar goed, toen Plork in zijn "Adams" kostuum stond was duidelijk te zien dat er wat rost plekjes toch iets te ver door geroest waren. Deze plekjes zijn dan ook dicht gelast. Nu heeft een Puch MV 50 achter ook een binnen spatbord. Tenminste, origineel dan. Bij Plork hingen hier en daar wat onduidelijke stukjes metaal, wat vroeger ooit eens een binnen spatbord moet zijn geweest. Maar ik heb ook een Suzuki ZR 50 SLP uit 1979 en daarbij diverse onderdelen. Tot mijn eigen verbazing is een voor spatbord van dit type brommer nagenoeg hetzelfde als een binnen spatbord van een Puch MV 50. Dus in plaats van deze nieuw te bestellen (toch een slordige 70 euro) wordt dat spatbord een onderdeel van Plork.

Inmiddels zijn er via marktplaats ook twee wielen (dat eerste wiel bleek van een oude puch maxi te zijn), een achterbrug, diverse achterlichten (welke typ het word moeten we nog bepalen) en een mooi nieuw origineel Puch zadel voor Plork in Zundert aan gekomen. De twee wielen waren een koopje, alleen afkomstig van een Puch VS 50 die hele andere wiel naven hebben. Dus dat wordt omspaken, want de velgen zijn in uitstekende staat. Ook de spaken kwamen nog vrij simpel los van de velgen en de naven. En dan kun je wel nieuwe spaken kopen, maar het idee is dat de velgen chroom blijven, de spaken waarschijnlijk zwart worden en de wiel naven worden in de kleur van de lak. Dat zou best wel eens NAC geel kunnen worden, aangezien wij behoorlijke NAC supporters zijn en de kleur geel zwart het erg leuk doet op een Puch MV 50. Echter was er nog het probleem van de as die maar niet uit die wielnaaf los wilde komen. Wat vroeger ooit een moer is geweest, was nu volledige vastgeroest en afgerond stuk ijzer wat niet met een grip tang vast te zetten was. Een dremel zorgde voor de oplossing. Een vriendelijke achterbuurman schoot ook nog even te hulp. 34 jaar oud vet veranderd namelijk is een soort van pasta die precies het tegen overgestelde doet als vet, of er is ooit eens iets verkeerds als wiellager vet gebruikt. De kleef pasta zorgde er namelijk voor dat de as niet geheel vrijwillig het wiel wilde verlaten. Met een flinke hamer kwam er wel wat beweging in, maar die vriendelijke achterbuurman had een pers staan. Nou, die as was er inderdaad tamelijk snel uit. Helaas was de ankerplaat van de naaf iets minder enthousiast als wij en vertoonde die een klein barste van zo'n 12 centimeter nadat de as uit de wielnaaf gekomen was. Maar zelfs die verkopen ze nog, dat word weer een bestelling op markplaats plaatsen.

Inmiddels ligt mijn schuurtje vol met de ingewanden en ledematen van Plork, maar het eind beeld staat ons constant voor ogen. Ook al schoot het werk aan Plork de laatste tijd niet echt op door vakantie verplichtingen, een verstuikte enkel en het bloemen corso virus. Wij pinnen ons dan ook niet vast op een datum waarom Plork zijn wedergeboorte krijgt, maar dat die er komt is zeker. Net zoals voor mijn Kever "Dirk" heeft Plork een speciaal plekje ingenomen en we kunnen dan ook nauwelijks wachten tot we voor het eerst een legaal rondje op Plork kunnen rijden. Wordt vervolgd!

Groetjes,

Frank